مختصری درباره سنسور در دوربین دیجیتال

هیجان و لذت دیدن عکس، در همان لحظه که گرفته می شود، رمز نفوذ دوربین عکاسی دیجیتال در بین مردم است؛ هر چند که نقش هزینه کم، قابلیت اصلاح اشتباه با تکرار، امکان ویرایش سریع و آسان و قابلیت ارسال آسان عکس های دیجیتال را نباید نادیده گرفت. اما واقعاً یک دوربین عکاسی دیجیتال چیست و چگونه توانسته است در ظرف مدت کوتاهی اینچنین در میان طیف گسترده ای از عکاسان حرفه ای گرفته تا کاربران خانگی گسترش یابد؟

دوربین عکاسی دیجیتال یک دوربین عکاسی معمولی است که در آن یک سنسور نوری پیچیده جای فیلم عکاسی را گرفته است. نور که با باز و بسته شدن پرده شاتر در دوربین های اپتیکال به سطح حساس به نور فیلم می تابید و باعث نقش بستن تصویر بر روی فیلم می شد، در دوربین های دیجیتال روی سنسور نور تابیده می شود. این سنسور نوری پیچیده، یک شبکه از سنسور های نوری ریزتر است که هر نقطه از آن وظیفه ثبت نور و رنگ یکی از نقاط تصویر را بر عهده دارد. نورهای رسیده به سنسورها در قالب سیگنال های الکتریکی به اطلاعات دیجیتال تبدیل می شوند و در انتها این اطلاعات به صورت یک فایل تصویری روی حافظه دوربین ذخیره میشوند.
تاریخچه دوربین های عکاسی دیجیتال به زمانی باز می گردد که اولین سنسورهای ثبت تصاویر ابداع شد. سال ۱۹۵۱ اولین سنسور ثبت دیجیتال تصاویر در یک دستگاه ضبط ویدیویی بکار رفت. استفاده از کامپیوتر در آن زمان هنوز رایج نشده بود و این دوربین ضبط ویدیویی، تصاویر را روی نوار ذخیره می کرد.
در طول دهه ۶۰ میلادی، ناسا اولین تلاش ها برای استفاده از سنسورهای دیجیتال (به جای فتوشیمی ( را برای ثبت تصاویر سطح ماه آغاز کرد و با گسترش کامپیوتر، برای پردازش و بهبود تصاویر دریافتی، از کامپیوتر بهره جست. استفاده دیگر ثبت دیجیتالی تصاویر در آن زمان ماهواره های جاسوسی بودند و تلاش در جهت گسترش این شاخه، دانش ثبت تصاویر دیجیتالی را تا حد زیادی گسترش بخشید.
اختراع اولین “دوربین بدون فیلم” در سال ۱۹۷۲ به نام کمپانی تگزاس اینسترومنت ثبت شده است. در آگوست ۱۹۸۱ کمپانی سونی اولین نمونه تجاری دوربین های عکاسی دیجیتال را با نام Sony Mavica وارد بازار نمود. این دوربین تصاویر را روی یک مینی دیسک ذخیره می کرد و این مینی دیسک از طریق یک دیسکخوان ویدیویی ویژه به تلویزیون و پرینتر متصل می شد. اگرچه نمی توان Sony Mavica را یک دوربین عکاسی دیجیتال نامید، اما در واقع این دوربین آغازگر نهضت دوربین های دیجیتال عکاسی بود.
در اواسط دهه ۷۰ میلادی کمپانی کداک چندین نمونه سنسور حالت جامد ابداع کرد که قادر بودند نور را مستقیماًِ به تصاویر دیجیتال تبدیل کنند و در سال ۱۹۸۶ محققین این کمپانی اولین دوربین دیجیتال عکاسی با وضوح ۱.۴ میلیون پیکسل را ابداع کردند. تصاویر دیجیتال حاصل از این دوربین در ابعاد ۱۸x۱۳ سانتیمتر با کیفیتdpi ۱۹۰ قابل چاپ بود.  یک سال بعد کداک هفت محصول متنوع برای ثبت، ذخیره، ویرایش و انتقال تصاویر دیجیتالی وارد بازار نمود.
فتو سی دی نیز اولین بار در سال ۱۹۹۰ توسط کداک به دنیا معرفی شد. این ابداع مصادف بود با پیشنهاد ارایه اولین سیستم استاندارد برای توصیف رنگ در کامپیوتر توسط این کمپانی. کداک یک سال بعد اولین دوربین حرفه ای عکاسی دیجیتال را از مونتاژ یک سنسور ۱.۳ مگاپیکسلی روی یک دوربین اپتیکال Nikon F3تولید کرد.
Apple Quick Take 100 ، Kodak DC40 ، Casio QV-11 و Sony Cyber shot Digital Still Camera  دوربین های دیجیتال با قابلیت اتصال به کامپیوترهای خانگی از طریق درگاه سریال بودند که در فاصله سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ وارد بازار شدند.اگرچه سهم بزرگی از توسعه فناوری عکاسی دیجیتال متعلق به کداک است، اما نباید فراموش کرد که مایکروسافت و کینکو نیز با همکاری کداک نقش مهمی در توسعه نرم افزارهای مورد نیاز برای ویرایش عکسها، تولید فتوسی دی و ذخیره اسناد تصویری ایفا کردند.
در این میان نباید نقش آی بی ام را به عنوان مبتکر اولین شبکه تبادل تصویر اینترنتی و هیولت پکارد را به عنوان اولین سازنده پرینترهای جوهرافشان نادیده گرفت.

اکنون، با توسعه فناوری عکاسی دیجیتال، وجود کامپیوتر در دسترس عموم و گسترش شبکه اینترنت، دوربین های عکاسی دیجیتال در همه جا حضور دارند و لحظه لحظه های زندگی ما را ثبت می کنند.